Doelloos Blokje Om

Nu ik weer thuis ben volgt niemand dit meer natuurlijk maar ik heb wat foto’s aan elkaar geplakt tot panoramafoto’s. Er zitten wel een paar aardige tussen, al zeg ik het zelf.

Wie de moeite heeft genomen om op het google maps linkje te klikken van mijn laatste SMS bericht heeft gezien dat ik nog maar een klein eindje te gaan had voor ik thuis was.

Voor de laatste 8 en een 1/2 maand was mijn tent mijn thuis en ik voelde me er ook thuis dus dat was niet de reden om te stoppen. Voor mezelf heb ik in mijn hoofd al een heel lijstje met goede redenen cq smoesjes bedacht dus die kan ik nu net zo goed hier opdreunen:

1. De winter is in aantocht. Dit was altijd al een probleem. Winters in Finland zijn nogal fris, denk aan temperaturen zo laag dat een elfstedentocht zou worden afgelast wegens te koud. Behalve de kou zelf, die wel te overleven is met een (aan te schaffen) goede slaapzak, levert het nog diverse andere praktische problemen op zoals bijvoorbeeld gebrek aan stromend water en chocolade dat in staalplaat verandert, extra voedsel en brandstofverbruik en tent opzetten in de sneeuw (weinig houvast). Dan heb ik het nog niet genoemd dat de dagen in het hoge noorden ’s winters wel erg kort zijn, boven de poolcirkel zo kort dat de zon niet boven de horizon komt.
   Heb eraan gedacht door te lopen, over te gaan op skies (”Kun je skieën dan?” Weet niet, nooit geprobeerd.), om in Finland of Estland te overwinteren of om (tijdelijk) naar huis te gaan. Na eenmaal die laatste optie overwogen te hebben heeft die zich kennelijk in mijn hoofd vastgezet.
2. Ik heb gezien wat ik wilde zien; Engeland, Schotland en de Noorse fjorden en bergen. Het stuk door Finland is bijna net zolang als door Noorwegen maar veel dunner bevolkt met een eindeloze (en de eerste honderden kilometers padloze) wildernis van lage heuvels, bossen en moerassen. Met de winter en de langere afstanden zal ik veel meer eten moeten meeslepen terwijl het landschap misschien wel lekker rustig is maar niet bijzonder spectaculair. En van Narvik naar de punt van Finland heb ik al eens gelopen (zie: Met de noorderzon vertrokken).

Maar de echte reden is natuurlijk dat ik geen zin meer heb. Niet zozeer het kamperen of het gebrek aan luxigheden zoals stromend water of het ietwat eenzijdige dieet maar het lopen. Ik kon het gewoon niet meer opbrengen de altijd zware rugzak de zoveelste berg over te slepen, de kilometers over onbegaanbare (of niet bestaande) paden of saaie stroken asfalt leken steeds langer te worden. Het landschap en de natuur was nog steeds prachtig maar ik had het gevoel het wel gezien te hebben, als een uitgebreid diner met net wat teveel gangen. Nou heb ik wel vaker een motivatiedipje maar deze bleek wel erg lang aan te houden, onafhankelijk van weer en omgeving. Op de Lofoten werd stoppen in Narvik uiteindelijk een serieuze optie en dan is er geen houden meer aan natuurlijk.
En is dat eigenlijk niet de grootste eigenschap van een DBO-tje, dat je naar huis gaat als je geen zin meer hebt?

Ik heb nog een paar duizend foto’s die ik door moet werken. Ik zal proberen binnenkort een snelle selectie van het laatste stuk Trondheim tot Narvik op de site te zetten. Daarna mag ik alle foto’s nog een keer door om horizonnen recht te zetten, kleuren bij te schroeven, panodramafoto’s te plakken enzovoort. En daarna kan ik misschien beginnen aan een leesbare versie van mijn dagboek te maken en online te zetten. De website is dus nog niet meteen dood. Verwacht updates, maar verwacht ze niet morgen.